بر آن گذاشته مىشود پاك باشد وكافى است در طهارت موضع سجده پا كي سطح ظاهر آن واگر چه باطن آن يا سطح ديگر يا زير آن نجس باشد پس هر گاه مهر خود را گذاشت بر محل نجس وخود مهر پاك بود تمام آن يا سطح ظاهر آن نماز صحيح است ( مسألة 2 ) واجب است ازاله كردن نجاست از مساجد كه مراد داخل آن وسقف وبأم وطرف داخل از ديوارهاى آن باشد بلكه از طرف خارج از آن بنابر أحوط مگر آنكه ديوار را واقف جزء مسجد قرار نداده باشد بلكه اگر واقف مكان مخصوصى از مسجد را جزء قرار ندهد حكم مسجد بر آن جارى نمىشود ووجوب ازاله نجاست از مساجد فورى است كه تأخير آن بدون عذر معصيت است پس جايز نيست تأخير انداختن به مقدارى كه عرفا منافى با فوريت باشد وحرام است نجس كردن مساجد بلكه جايز نيست داخل كردن نجاست عينيه در آن واگر چه موجب تنجيس نباشد ما دامى كه موجب هتك حرمت مسجد باشد بلكه مطلقا جايز نيست بنابر أحوط واما داخل كردن چيز متنجس ضرر ندارد مادامى كه مستلزم هتك نباشد ( مسألة 3 ) ازاله نجاست از مساجد واجب كفائي است واختصاص ندارد به آن كسى كه نجس كرده يا سبب تنجيس آن شده بلكه واجب است بر هر كسى وبقيام بعض از ديگر آن ساقط مىشود ( مسألة 4 ) هر گاه نجاستى ديد در مسجد ووقت نماز هم داخل شده پس اگر وقت نماز وسعت دارد ازاله را مقدم دارد وإلا نماز را مقدم دارد ودر صورت أول هر گاه قبل از ازاله مشغول نماز شود در صحت آن اشكال است چه در همان مسجد نماز كند چه در غير آن لكن أقوى صحت است اگر چه معصيت كرده بسبب ترك مبادرت بإزالة واگر قدرت بر ازاله نداشته باشد مطلقا يا تا زمان معينى نماز كردن أو در زمان عدم قدرت چه در آن مسجد چه در غير آن مانعى ندارد وهم چنين هر گاه با قدرتش كسى ديگر مشغول بإزالة شد أو مانعى ندارد از مبادرت به نماز پيش از تحقق ازاله ( مسألة 5 ) هر گاه شخص نماز كرد وبعد از نماز معلوم أو شد كه مسجد نجس بوده نمازش صحيح است وهم چنين است هر گاه مىدانست نجاست مسجد را لكن از روى غفلت نماز خوانده واما اگر در بين نماز علم پيدا كند يا ملتفت شود پس آيا واجب است كه نماز را تمام كند وبعد ازاله كند يا آنكه نماز را باطل نمايد ومبادرت بإزالة كند دو وجه يا چند وجه است در اينجا وأقوى آنست كه نماز تمام كند ( مسألة 6 ) هر گاه موضعي از مسجد نجس باشد جايز نيست نجس كردن آن موضع ثانيا به نحوى كه باعث تلويث باشد بلكه با عدم تلويث نيز جايز نيست